When I’m sixty four

 

Nigdy nie tytułuję felietonów po angielsku. Bo i po co. Ale tym razem muszę zrobić wyjątek. Piosenkę Beatlesów o tym samym tytule usłyszałem pewnie po raz pierwszy kiedy miałem jakieś 7 lat. Miałem dokładnie sześć, kiedy została nagrana, ale umówmy się, że za późnego Gomułki nie puszczali tak od razu wszystkich hiciorów.

Byłem zachwycony, bo od początku rozumiałem przynajmniej część słów. Chodziłem na angielski i francuski od dziecka, bo Rodzice uważali, że to dobry pomysł, a słowa tej piosenki są proste.

Z drugiej jednak strony nie sądziłem, żeby kiedyś miało dojść do takiej sytuacji i rzeczywiście któregoś dnia obudzę się i będę miał 64 lata. Była to dla mnie zupełna abstrakcja. Tak już jest.

Dziś rano obudziłem się (w zasadzie obudziła mnie Żona, bo strasznie chrapałem…) i od razu miałem 64 lata. Zgodnie z przewidywaniem McCartneya (bo rozumiem, że on napisał słowa) byłem też łysy. I zgodnie z jego (McCartneya) nadzieją byłem nadal z tą samą Żoną, która nadal mnie kochała i dała mi liczne prezenty. Co prawda okazało się, że spodnie są za ciasne, a buty za duże - ale to nic, wymieni się przecież.

Do tej pory wszystko się zgadza z proroctwem McCartneya (a gdzie indziej piszą, że napisali to razem z Lennonem), ale dalej zupełny rozjazd. Bo u nich nie ma niczego o wnukach. A u mnie, ramach sixty four, to akurat wszystko jest o wnukach.

Zacznijmy od początku. Dwa dni przed urodzinami zachorowałem. Jakieś większe przeziębienie, ale w każdym razie nie nadawałem się do pracy. Leżałem więc sobie grzecznie w łóżeczku, kiedy okazało się, że z jakichś niewyjaśnionych względów nadaję się jednak do opieki nad wnukami. Oczywiście jeśli nie będę na nich kasłał. Z wielką wprawą i dużą szybkością skrzyżowałem palce za plecami i uroczyście przysiągłem nie kichać, nie kaszleć i jak najmniej oddychać.

Uwielbiam się nimi zajmować i to dla mnie najlepszy prezent.

Stawili się we czwórkę (czyli mniej niż połowa składu, ale zawsze). Tosiek, Bronek, Janka i Józek (obecnie już nienazywany raczej Dziulkiem, bo gdyby na przykład został kiedyś prezydentem to koledzy by sobie z niego robili jaja, a tego przecież nie chcemy!).

Od razu postanowiliśmy się czymś zająć. Babcia co prawda mówiła, że pranie do suszenia lepiej włożyć do miednicy, przenieść w okolice suszaka i potem powiesić, ale jakoś nie widzieliśmy w tym żadnego wdzięku. Zamiast tego bawiliśmy się w „starożytnych strażaków” (to Jańcia, lubi takie brzmienia) i ustawiliśmy się w rzędzie między pralką a wieszakiem, a potem rzucaliśmy w siebie różnymi częściami prania. Jest to bardzo skuteczny a przy tym wesoły sposób. Coś tam może i po drodze spadło, ale u nas czyściutka podłoga to nie może zaszkodzić. A przy okazji się ładnie roztrzepało to będzie dobrze schło.

Babcia akurat już wyszła więc nie mogła docenić naszej metody, ale „sz pewnoszczom by się podobało” (jak sądzi Dziul, którego bynajmniej tak nie nazywamy).

Kiedy już skończyliśmy tę pożyteczną czynność udaliśmy się razem do piwnicy. Co prawda miałem zakaz opuszczania miejsca zakwaterowania (jak to mówią we wojsku), ale my mamy piwnicę w tym samym budynku i ciepłą. Więc według mnie nie złamałem warunków warunkowego zwolnienia…

Mieliśmy zamiar szukać w piwnicy pociągu. Mamy taki drewniany pociąg, który jest ozdobą świąteczną. Kupiony w niepamiętnych czasach, zaraz potem jak można było w Polsce kupić coś oprócz octu. Nigdy nie możemy znaleźć tego pociągu przed Świętami, za to po Świętach znajdujemy go niemal bez przerwy… Postanowiliśmy odmienić tę tradycję.

Na razie okazało się, że będzie trudno.

W piwnicy nie było światła. To znaczy formalnie światło tam było, ale nie można było używać, bo Jańcia miała latarkę. A jak jest zapalone światło, to taka latarka na nic. No to bez przesady przecież. Pogasiliśmy. Zaraz zgubił się Józek. Okazało się, ale to później, że został w ogóle na schodach. Nie mógł iść szybko, bo nałożył tylko jednego buta. Bronek, który miał go pilnować, nie do końca to zauważył, bo jeszcze przedtem znalazł lornetkę (starą, ale w dobrym stanie!). Przez lornetkę świetnie widział, ale tylko jednego buta, bo mu za bardzo powiększało.

Ostatecznie Józek wyszedł w jednym bucie i z tego powodu utknął gdzieś na wysokości trzeciego obozu. Na szczęście wyprawa ratunkowa, złożona z Tośka, odkryła go na schodach i z narażeniem życia przyniosła na własnych plecach do piwnicy (Tosiek jest silny jak tur). Ja chwilowo nie mogłem pomóc, bo Bronek chciał zobaczyć co jest w takiej starej skrzynce, która wyglądała jak maszyna do szycia. W takiej skrzynce mógłby być pociąg. Bronek pociągnął, całkiem lekko, ale to wywołało zawał ściany wydobywczej, a ja akurat byłem tuż przy ścianie no i niestety zasypało mnie.

Janka przedzierała się właśnie do mnie z latarką, ale włączyła tryb szybkiego migania, żeby nadawać SOS, i strasznie trudno było się zorientować gdzie mam iść. Na szczęście Tosiek przyniósł w tym czasie Józka, który przez cały czas wył „razem ze mną kundel bury” i dość szybko zorientowałem się gdzie są nasi.

W tym samym zasadniczo czasie, czy raczej w oknie czasowym, Bronek znalazł starego pilota do telewizora. Wyprawa zgromadziła się nad tym dziwnym artefaktem. Większością głosów uznaliśmy, że to prastary pilot z czasów, kiedy nawet Dziadek się jeszcze nie urodził. Trochę protestowałem, mówiąc, że w tym czasach nie tylko nie było pilotów, ale nawet i telewizorów, ale większość stanowczo mnie przegłosowała, a poza tym uznano, że coś musiało mi spaść na głowę w czasie rzeczonego zawału. Z tego powodu Tosiek nałożył mi na głowę hełm londyńskiego policjanta, który leżał gdzieś za nartami. Hełm był o wiele za mały, ale chronił przed większymi walizkami. Bo w tym czasie Bronek ponownie spowodował obwał walizek. W jednej z nich po otwarciu znaleźliśmy lampki do girlandy.

Ponieważ pociągu nigdzie nie było, a tlen i tak już się kończył, wycofaliśmy się z godnością. Tosiek wziął na plecy Dziula, Bronek spojrzał w lornetkę, Jania zapaliła funkcję stałą (nie migającą) w latarce, Sformowaliśmy pochód i dotarliśmy do domu. W zasadzie. Bo okazało się, że drzwi są zamknięte na klucz. A klucz na pewno jest gdzieś tam na lawinisku. Wylosowaliśmy mnie i ruszyłem na poszukiwanie.

O wynikach będę donosił. When I am sixty four and a little more…

---

tagi:

	lukasz-swiecicki
	5 grudnia 2025 17:09

14     701    7 zaloguj sie by polubić