Wyprawa z Szerpą Tenzingiem czyli na tropie pociągu

 

W publikowanym niedawno felietonie pod międzynarodowym tytułem „When I am sixty four” (a bynajmniej nie „siury fur” jak sądzi mój edytor tekstu…) opisałem pierwszą próbę odnalezienia zaginionego pociągu (świątecznej ozdoby). Próba zakończyła się niepowodzeniem z powodu lawiniastej pogody, mojej słabej formy i dziwnej współpracy ze strony zespołu wspierającego. Ciekawych odsyłam do wymienionego tekstu.

Ale oczywiście poszukiwania się nie skończyły. Tym razem szykowałem się na poważną wyprawę i zwróciłem się o pomoc do Szerpy Tenzinga, znanego jako pierwszy zdobywca Czomolungmy. Szerpa, prywatnie znany jako Anita, jest od lat moją Żoną. Po prostu w oficjalnych biografiach nie wspomniano iż był kobietą. W tamtych czasach feminizm nie był tak popularny jak obecnie.

Doszedłem do wniosku, że ze względu na trudy wyprawy odbywanie jej z kompletnymi, choć miłymi i niekiedy bardzo sprawnymi, amatorami nie jest najlepszym pomysłem. Tym razem postawiłem na znanego zawodowca.

Tuż przed wyruszeniem na wyprawę Szerpa obrzucił mnie uważnym i super-fachowym spojrzeniem.

— Tak na wyprawę Effendi?? - rzucił niedbale Szerpa.

— A, to, ten nie no już lecę się przebrać.

Kiedy wróciłem prawidłowo obuty, z obowiązkowymi rakami, czekanem lodowym i liną poręczową, Szerpa spojrzał, jak mi się wydało, z lekką ironią i orzekł

— Możemy wyruszać.

— A ty Szerpo? - zaprotestowałem nieśmiało, ponieważ Szerpa była w kuchennym fartuchu.

— Ja?? Co ja? Przecież wiesz, że Szerpów ubiór nie obowiązuje. Wystarczy talent i duże obycie.

Co fakt, to fakt. Anita jest po mieczu beskidzkim góralem, więc takich frajerów jak ja zjada po trzech na śniadanie bez popicia.

Wyruszyliśmy więc w nieznane. Prosto pod piwnicę oznaczoną liczbą 14. A wszak wiadomo, że 1 plus 4 to 5, a 5 razy 14 to ni mniej ni więcej tylko 70. A więc już na tym etapie (w trzecim obozie!) pojawia się tajemniczą siódemka…

— Wyciągnij ze środka swój rower - zadysponowała Szerpa.

No szczerze, to by mi nie przyszło do głowy. Podczas poprzedniej wyprawy nie raz i nie dwa wywróciłem się o rower, a przecież ani mi przez myśl nie przeszło, że można go po prostu wyciągnąć na korytarz. Co prawda ma zupełnie sflaczałe opony, ale przecież to nie jest przeszkoda nie do pokonania.

— A to co? - zapytała Szerpa.

— Wygląda jak sanie, Tenzingu…

— Domyślam się, że to sanki, tylko chciałabym wiedzieć co tu robią?? I proszę cię, nie mów, że stoją, bo dalszą wyprawę będziesz odbywał samotnie.

Nie powiedziałem więc nic. Bo właśnie miałem powiedzieć, że stoją, i wyciągnąłem także sanki na korytarz.

— No dobrze - westchnął Szerpa - jeszcze froterka.

— Ach, więc to jest froterka!!! - doznałem olśnienia.

Szerpa przemilczała łagodnie moje zadziwienie.

Po usunięciu ciężkiej froterki uzyskaliśmy pełen dostęp do ściany wspinaczkowej.

Ale Szerpa zwróciła uwagę raczej na ścianę boczną. Ostatecznie - siła fachowa!

— Co to za walizy, tam pod ścianą?

— Zaglądaliśmy do nich podczas poprzedniej wyprawy.

— I co było w środku?

— Nie pamiętam. Jakieś duperele. Nie było pociągu.

Szerpa tylko spojrzała z ironią.. Akurat, odróżniliby pociąg od wyciągu. Amatorzy..

Nie czekając dłużej wyciągnąłem wszystko walizki.

Nie było w nich jednak pociągu. Nie było go także w kartonie oznaczonym jak „Rzeczy psa do mycia”, ani w starym adapterze, ani w narciarskich butach.

Szerpa zamyślił się głęboko… Oczywiście, w tym momencie powinien pociągnąć z fajeczki, ostatecznie w tamtych czasach to jak najbardziej wypadało, no ale że fajeczki nie było to i nie pociągnęła. Znaczy się Szerpa nie pociągnęła.

Nagle Szerpa pochyliła się do przodu, pogmerała na zwałowisku skalnym i wyciągnęła stamtąd dużą skrzynię.

— Jezu!!! To pociąg!! - nie wytrzymałem napięcia.

— Nie - rzuciła krótko Tenzing - to jest taka drewniana karuzela. Musi wystarczyć zamiast pociągu.

— Jak to???

— Pociąg jest stracony. Zapomnij o tym. Jeśli nawet nasza wyprawa go nie odnalazła, to trzeba będzie czekać aż do wiosny. Śniegi zaczną topnieć i w pobliżu Kongma La (jedna z przełęczy pod Everestem) znajdziemy ten cholerny pociąg! Zawracamy.

Jak powiedział niegdyś słynny himalaista Leszek Miller prawdziwych mężczyzn poznaje się po tym jak kończą, ja w każdym razie postanowiłem skończyć żywy i zgodziłem się na odwrót.

Szerpa wzięła pudło. Argumentując to tym, że ja wyglądam na zbyt wyczerpanego.

W drodze do obozu trzeciego Szerpa westchnęła cicho

— Strasznie ciężka ta karuzela, albo ja bez formy jestem…

Nie chciałem tego słuchać. Szerpa bez formy??!! Ludzie kochani..

Po przyjściu do domu Szerpa siadła ciężko na fotelu, a ja, korzystając z bojowego kordelasa, otworzyłem pudło.

W środku była karuzela. Zajmowała najwyżej jedną trzecią pudła.

Resztę zajmował pociąg.

A więc zwycięstwo!!! Jeszcze raz. Chodźcie w góry jedynie w zawodowym towarzystwie. Młodzież, choć zabawna, nie ma za grosz doświadczenia.

---

tagi: szerpa  pociąg 

	lukasz-swiecicki
	13 grudnia 2025 18:51

3     443    5 zaloguj sie by polubić