Optymistyczni pesymiści

 

Z pewnością kiedyś już pisałem o podziale na pesymistycznych optymistów i optymistycznych pesymistów. Nie pamiętam co pisałem (często mi się tak zdarza), ale przypuszczam, że pisałem, bo lubię ten temat.

Zasadniczo ludzie uważają, że społeczeństwo dzieli się na pesymistów i optymistów. Optymiści myślą, że będzie dobrze. Pesymiści myślą, że było dobrze.

Moje wieloletnie doświadczenie psychiatryczne wskazuje, że czystych optymistów i czystych pesymistów nie jest znowu tak wielu.

Zasadniczo myślę wręcz, że większość optymistycznych optymistów to osoby z chorobą afektywną dwubiegunową typu maniakalnego (nie mylić z typem 1 !!!), a pesymistyczni pesymiści to osoby z chorobą dwubiegunową typu depresyjnego (również nie mylić z typem 2 !!).

Większość zdrowych ludzi to jednak raczej optymistyczni pesymiści, albo pesymistyczni optymiści.

Podam przykład.

Kilka dni temu poszedłem zapłacić za parking w Instytucie Psychiatrii…

Tak, ja wiem, że ja tam pracuję. Cieszę się, że Wy też to wiecie. Ja tam pracuję od 40 lat, więc nawet trochę się już zdążyłem przyzwyczaić. Niemniej jednak parking jest płatny także dla mnie.

Dlaczego? A dlaczego nie??

Przypuszczam, że także posłowie płacą za parkowanie przed Sejmem, senatorowie za parkowanie przed Senatem, Prezydent za parkowanie przed Pałacem Namiestnikowskim, prezydent Warszawy za parkowanie przed Pałacem na Placu Bankowym.

Właściwie to nawet tego nie sprawdzałem, bo jestem pewien, że płacą. A czemu by mieli nie płacić?? Parking to parking. Więc i ja płacę jak jakiś prezydent czy ktoś taki ważny. Nawet mi przyjemnie z tego powodu, że tak samo jak nasi posłowie przyczyniam się do dobrobytu firmy parkingowej na miarę swoich możliwości.

W każdym razie poszedłem zapłacić.

— Tylko za ten miesiąc? - tak jakby się zdziwił pan parkingowy.

— Nie, wolałbym tylko za jeden dzień, ale zdaje się, że można tylko AŻ za cały miesiąc…

— No jasne - uśmiechnął się pan - ale przed chwilą była pani doktor i zapłaciła do końca przyszłego roku…

Oniemiałem.

— A skąd ona wie, że Instytut będzie jeszcze wówczas istniał? I że nie będzie końca Świata? I że ona nie umrze??

— Bo jakby umarła to co? - pan chyba trochę nie zrozumiał.

— No to jak pan jej wtedy te pieniądze zwróci???

— Czyli na miesiąc? - pan poczuł się niepewnie.

— Jak nie można na krócej, to na miesiąc.

Zachowałem się właśnie tak, jak powinien się zachować optymistyczny pesymista. Zapłaciłem bez entuzjazmu za miesiąc.

Pesymistyczny optymista też by zapłacił za miesiąc, ale nie brałby pod uwagę tego, że Instytut może przestać istnieć, albo tego, że umrze. Myślałby raczej o tym, że mogą obniżyć opłatę za parking i wtedy mu nie zwrócą…

Pesymistyczni optymiści to oczywiście dziwacy. Jeszcze nigdy nie obniżyli opłaty!!! A za to koniec Świata… No dobrze, może nie nastąpił, ale wiele razy było blisko. I mnóstwo razy „mało nie umarłem”.

Oczywiście optymistyczną optymistką była ta pani doktor co zapłaciła do końca przyszłego roku.

Pesymistyczni pesymiści na wszelki wypadek nie jeżdżą samochodami i w ogóle nie mają problemu z opłatą parkingową. Duża część z nich w ogóle nie wychodzi z domu. Bo po co??

Czy jakoś odnajdujecie się w tym podziale?

Bo moim zdaniem, choć zupełnie prosty, jest to podział, który dotyczy wszystkich ludzi i w dużym stopniu decyduje o tym, jakie działania decydują się podjąć. Człowiekowi się wydaje, że się głęboko zastanowił i wyszło mu to, albo całkiem co innego. Ale w bardzo wielu przypadkach to po prostu nasza bardzo głęboka i bardzo podstawowa postawa pesymistyczno-optymistyczna zdecydowała o kierunku wyboru. Reszta była wyłącznie racjonalizacją.

Moja Żona mówi do mnie

— A co - każesz sobie te pieniądze (za parking na przykład) do trumny włożyć??

Co mam na to odpowiedzieć?

— Tak. Oczywiście.

Ale przecież nie chodzi mi wcale o pieniądze w trumnie. Właściwie wcale nie chcę ich tam mieć. Ale skoro mnie naciska, to racjonalizuję. Na tym to właśnie polega.

Oczywiście moja Żona jest optymistką (może ciut pesymistyczną).

Ale z drugiej strony - to Ona właśnie ma dużo wątpliwości, obawia się różnych rzeczy, myśli, że może zostać oszukana.
Ja jestem spokojny. Ja po prostu wiem, że zostanę oszukany i nie mam się czego obawiać.

Tak że ostatecznie wcale nie wiadomo jak jest lepiej. Po mojemu - lepiej jest tak jak ja mam. Bo ja wiem, że będzie gorzej, więc tak jest lepiej.

Rozumiecie?

---

tagi: pesymizm  optymizm  parking 

	lukasz-swiecicki
	7 czerwca 2025 07:32

6     584    5 zaloguj sie by polubić